Pour avoir vu sur scène un titre comme "Sh Sh" et l'avoir adoré, on attendait beaucoup du premier album de Malibu Stacy. Et on n'est pas déçu. On y retrouve cette énergie brute et juvénile. Avec une production (italienne) sobre mais efficace, le groupe visétois réussit à maintenir l'attention (et la tension) tout au long d'un disque fort dynamique.***

Het aantal bands uit het zuiden van het land dat in chauvinistisch Vlaanderen aan de bak komen, is op de vingers van een hand te tellen. Gelukkig lijkt er de laatste tijd wat verandering in te komen en staat Belgische rock niet per se meer voor een band uit Antwerpen of Gent. Na Girls In Hawaï en Hollywood Porn Stars is Malibu Stacy goed op weg om voet aan de grond te krijgen in Vlaanderen. Volkomen terecht, vinden wij na drie dagen onafgebroken luisteren naar G, debuutplaat van de heren.Bij het ontluiken van de lente leggen wij al eens graag Pet Sounds op. Vrolijke deuntjes horen nu eenmaal bij de luchtige kledij die weer in het straatbeeld verschijnt. Een jaap van een kras maakte echter dat er niet veel Beach Boys te beluisteren viel. Maar als de nood het hoogst is, is redding nabij. Gelukkig is dat nog een zekerheid. Onze aandacht werd dan ook getrokken door een nummer dat we regelmatig hoorden op de nationale radio. "Los AnGeles" heet de song in kwestie en de groep achter deze catchy deun bleek Malibu Stacy te zijn.

Malibu Stacy? Is dat om te beginnen geen Barbie-pastiche uit The Simpsons? En is Malibu Stacy daarenboven niet de band die we ooit in de AB zagen openen voor Waldorf en Hollywood Porn Stars? Diezelfde Malibu Stacy die we die avond afschreven wegens ? hoe lichtzinnig kan een mens zijn ? dodelijk vervelend? Elke keer dat we "Los AnGeles" op de radio hoorden, kregen we het schaamrood op de wangen. En dat werd er niet beter op nadat we G te horen kregen.

Op G krijgt verveling absoluut geen kans, daarvoor weet Malibu Stacy je stevig genoeg bij de lurven te vatten. "Runaways" is, wat je zou kunnen noemen, een nagenoeg perfecte popsong. Luister maar eens naar de heerlijke "Woohoos" in dit nummer, of gooi, als je niet makkelijk te overtuigen bent, de Grandaddy-achtige synthesizerintro van "Feck This (1985)" op repeat en weet ons te vertellen hoe lang het duurde eer er een glimlach op je gezicht verscheen. Merk in hetzelfde nummer de knipoog naar Les Rhythmes Digitales op en stel vast dat geen enkele popsongs echt genregebonden is en in een ander jasje nog steeds toonbaar is.

Naast de elektro- en Grandaddy-referenties weet Malibu Stacy zijn inspiratiebronnen vakkundig te kiezen. Zo doet "Sh Sh" denken aan de hoogdagen van Pulp terwijl "Killing All The Young Gods" wel iets wegheeft van Fence. Hoewel de invloeden vaak duidelijk herkenbaar zijn, speelt Malibu Stacy nooit andere bands na, wat uiteraard een pluspunt is in tijden waarin originaliteit even hard met uitsterven bedreigd lijkt te zijn als de Oost-Afrikaanse Nijleenhoorn.

G is het soort debuutplaat dat misschien hier en daar een schoonheidsfoutje heeft, maar perfectie bestaat nu eenmaal niet en, laten we eerlijk zijn, foutjes hebben hun charme en leggen de menselijkheid in de muziek bloot. Komt er nog bij dat de jeugdige frisheid die dit album uitstraalt je zeer vergevingsgezind maakt en je je schouders doet ophalen bij alles wat niet in dat opgewekte kraam past. Als Malibu Stacy op dit niveau doorgaat, voorzien wij een mooie toekomst voor de groep. Het is hem gegund.

Malibu Stacy - Marathon, een runner's high van 44 minuten

Malibu Stacy zette voor de opnames van "Marathon" de grote middelen in en dit heeft geloond. De CD namen ze op in Brooklyn onder leiding van Scott Norton (TV On The Radio, Coco Rosie) en voor de mix en de mastering haalden ze er nog wat ander knap volk bij.

"Hotel De Police" is een instrumental -tenzij je ooh la, ooh la la la en aaah ah ah tekst vindt- die de deur openslaat en je willens nillens meesleurt voor een tocht van bijna 3 kwartier extase. Hierbij krijg je meer dan voldoende afwisseling. "I Was Spartacus" is een vrolijke flierefluiter die je 's morgens op een zonovergoten terras meteen in de juiste stemming krijgt. Meestal ligt het tempo wat hoger en zijn groepen als The Libertines, The Cribs of The Killers niet ver uit de buurt. Malibu Stacy verstaat perfect de kunst om het beste van de 60's te mengen met hier en daar een koffielepel 80's en het betere werk van nu en daar een originele Luikse wafel mee te bakken. Zonder slagroom, dus je blijft er van smullen en je wordt niet dik, integendeel. Als kers op de wafel lijkt de zang vaak op de stem van 1 van mijn favoriete zangers aller tijden, John Watts van Fischer Z.

"Marathon" ligt vanaf maandag 22 september in de Belgische winkels. De Nederlandse release is voorzien voor begin 2009. De CD nu al bestellen via een Belgische site is zeker en vast de moeite waard. Malibu Stacy speelt de volgende maanden live in Brussel, Gent, Leuven, Antwerpen en andere Belgische steden. Check hun MySpace voor de precieze datums en plaatsen.

Ons oordeel: 4,5/5